Kastanjeboom

, Author: 2 reacties

We hebben nogal haast om op tijd te komen, mijn moeder stond op de parkeerplaats te wachten en ik stond voor haar deur met de auto. Die miscommunicatie kostte ons minimaal 10 minuten. Daarna nog het gehannes met de rollator die in de auto moet worden gefrommeld, maar we hebben het gehaald. Mijn nerveuze dochter rent rechtstreeks uit de auto naar het veld als ik de rollator van mijn moeder weer uit de auto pruts. Of mijn auto is te klein, of de rollator te groot, het duurt in ieder geval even. De wedstrijd begint over een kwartier, maar ze wil alvast intrainen. Vandaag gaat het erom!

Het veld is blauw, en met mijn moeder zit ik even later aan de kant om onze (klein)dochter en haar team aan te moedigen. ‘Ik had de rollator wel thuis kunnen laten’,  zegt mijn moeder als ze om zich heen kijkt. Ze zit prima op het bankje en heeft het stoeltje van haar rollator niet nodig. ‘Ik wist niet hoe druk het zou zijn’,  zeg ik. Dan begint de kampioenswedstrijd voor het veldseizoen. De zenuwen van alle kinderen gieren om ons heen. Mijn zenuwen om op tijd te komen beginnen wat te dalen.

Kampioen

De wedstrijd wordt gespeeld en het team van mijn dochter wint. Haar eigen doelpunt wordt afgekeurd omdat hij verdedigd was maar daar zit ze niet echt mee. Ze zijn kampioen! Ik ben heel trots op mijn dochter en enorm blij voor haar.

De opgewonden kinderen krijgen taart in de kantine terwijl ‘We are the Champions’ superhard uit de stereo schalt. Ik krijg een brok in mijn keel en maak een paar foto’s. Dit is voor mij een geluksmomentje. Terwijl ik naar de trotse kinderen kijk zegt mijn moeder: ‘Op zulke momenten mis ik Bert zo, wat mist hij veel. Dat Bert dit niet ziet doet mij zo zeer.’ En ineens lopen er een paar tranen over haar wangen. Ik knik, en voel dezelfde pijn.

‘Afgelopen week heb ik weer aan Bert gedacht’ gaat ze door, ’de kastanjeboom tegenover mijn huis wilden ze een paar jaar geleden al kappen. Bert heeft mij toen geholpen en ik heb zo’n bord gekocht waar papier op kon en handtekeningen tegen het kappen ingezameld. Bert had het er ook op het stadhuis over gehad. Maar nu hoor ik weer een berichtje over de boom en in twee dagen is hij weg.’

Betraand kijkt ze naar de kinderen die om de tafel zitten terwijl Freddie luid zingt ‘we will be fighting, until the end’. ‘Rokende en drinkende mensen worden wel oud’, zegt ze. ‘Maar je vader was zomaar dood. Zo oneerlijk. Ook veel te vroeg, net als Bert. Maar ja, dan zeg jij weer, het is zoals het is.’ Ze pinkt haar tranen weg.

Moeder en dochter

Daar staan we dan, moeder en dochter, dezelfde pijn. ‘Ja, het is moeilijk’, zeg ik, ‘Het is volkomen willekeur. Maar inderdaad, Het is zoals het is. Je kunt het niet veranderen’. Dan legt ze haar hand op mijn arm. ‘Je doet het goed’,  zegt ze, ‘Je bent nu moeder en vader ineen, ook nog ziek, maar je doet het goed’, terwijl we naar mijn stralende dochter kijken te midden van haar feestvierende teamgenoten.

Dat compliment raakt mij meer dan verwacht.

Ons leven

Zo is ons leven. We vieren waar we kunnen vieren. Maar we herdenken ook. De kastanjeboom lijkt ineens symbool te staan voor Bert en mijn vader. Ieder een boom van een vent, ook ineens gevloerd, net als de kastanjeboom. Ons verbijsterd achterlatend.

En zoals na een vulkaanuitbarsting, nadat de as uit de lucht neerdaalt en de schokkende aarde tot rust komt, is er steeds meer zicht op wat overblijft.  
                                                                                        
Daar staan we dan, drie generaties vrouwen. Ieder getekend door plotseling verlies. Maar met ons verdriet en alles erbij kan ik niet anders dan mijn moeder beamen: ‘We doen het goed.’

Swanny Kremer

Deze column is een onderdeel van De ‘Kankercolumns’ waarin columniste Swanny Kremer haar ervaringen beschrijft van een jaar van groot verlies, hoop en wanhoop, angst, heel veel verdriet en telkens weer houvast zoeken en opkrabbelen. Lees hier de introductie van deze serie. 

2 reacties

  1. Wat een mooie vergelijking Swanny, bomen van mannen en een kastanjeboom. Ineens ben ik ook geconfronteerd met een tumor, niet ik zelf, maar mijn partner. Een zeldzame, maar zeer agressief groeiende soort in haar knie. En ons leven staat ook op de kop. Ik heb tijdelijk mijn eigen stek verlaten om haar 24/7 te helpen en bij te staan als partner en mantelzorger. Even mijn eigen leven op een lager pitje. Ook ik ben niet helemaal gezond, maar dat is nu allemaal rustig. Alleen pijn, heel veel extra pijn en dus veel pijnmedicatie. Ineens weer samen in 1 huis is soms moeizaam, maar het is voor het goede doel. Ik blijf (of probeer het in ieder geval) positief denken. Het is te behandelen in het Radboud umc in Nijmgen. Het ziekenhuis hier wist het al een half jaar, was het alleen vergeten te vertellen tegen de patient !!! Dat komt later wel. Ik houd mijn vast aan filosofie, het lezen over……..daar haal ik mijn levenszin uit. Daarom voel ik mij een klein beetje verbonden met jou.

    1. Dank je wel Ivonne, voor je mooie woorden. En ook bedankt voor je verdrietige woorden. Ja, wat kan je wereld ineens totaal op de kop staan. Alsof je overspoeld wordt door onzekerheid, angst. Maar wat mooi dat je er voor haar kunt zijn, juist nu het zo belangrijk is. En ook mooi om te lezen dat je houvast vindt in lezen, in filosofie. Dat deel verbindt ons inderdaad. Ik wens jullie heel veel sterkte toe, en alle goeds! Swanny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *