Ei

Author: 7 reacties

‘Waar zou je over een jaar willen staan?’,  zegt mijn therapeut na een denk-oefening.  Met mijn ogen gesloten antwoord ik; ‘Ik zou graag weer een beetje van mezelf willen houden. Ik zou mijzelf meer waard willen vinden.’ Ik merk dat ze schrikt.

Ineens is het een topic. Het is een onderwerp waar mijn therapeut telkens op terugkomt. Het is ook een onderwerp waar ik maar weinig in “bijbuig”.

‘Door de kanker ben ik veranderd’,  zeg ik. ‘Mensen gaan je ook anders behandelen. Los van de problemen met nieuwe hypotheken en nieuwe banen. De toon in het gesprek verandert, ineens ben je van een “gewone vrouw”  veranderd in een “zieke vrouw”. En voor zieke mensen mag je dingen bepalen, je mag ze ongevraagd adviseren en noem maar op. Alsof ik half ontoerekeningsvatbaar ben geworden ofzo.’

Houdbaarheid
Ze knikt, maar zegt ook dat ik daardoor niet minder waard ben dan een ander. ‘ Dat weet ik wel’,  zeg ik, ‘ rationeel snap ik dat allemaal best. Maar toch… Bijvoorbeeld laatst in ons dorp gaven ze gratis eieren weg. Die waren te grootschalig ingekocht door dorpsbelangen. Deze eieren waren nog prima van buiten, niets aan te zien. Ze waren ook prima van binnen, je kon ze nog als ei gebruiken. Maar de voedselbank wilde ze niet hebben omdat ze te dicht tegen de houdbaarheidsdatum aanzitten.’ Ik moet ineens lachten terwijl ik zeg, ‘Zo’n ei voel ik mij.’ Mijn therapeut schiet ook in de lach, maar kijkt meteen daarna weer ernstig.  Ik voeg er nog aan toe: ‘Je ziet het niet meteen en ik functioneer als ei best prima. Maar ik zit erg dicht tegen de houdbaarheidsdatum aan.’ Ik ben even stil en voeg eraan toe, ‘ En dus ben ik minder waard.’ Het lachen is mij wel vergaan.

Pruttelen
‘Het is niet zo dat ik mijzelf waardeloos vind’, overpeins ik thuis verder. ‘Maar toch, als ze de Ark van Noach weer zouden vullen, zouden ze mij aan de kant laten staan.’ Mijn hersenen pruttelen maar door en vinden keer op keer bevestiging van het feit dat ik minder waard ben dan een gezonde vrouw, terwijl ik rationeel wel weet dat het niet zo simpel is of dat het simpelweg niet zo is.

Maar omdat ik niet kan genezen van mijn kanker is mijn gevoel van eigenwaarde aangetast. Kanker heeft niet alleen mijn man van mij afgenomen en de kinderen vaderloos gemaakt, het heeft niet alleen mijn gezondheid gestolen, maar het heeft ook de wijze waarop ik mijzelf waardeer veranderd. En met dat gevoel van minder-waard-zijn worstel ik al tijden.

Ping
En ineens heb ik het door. Alsof er een lichtje aangaat: ‘ping’!

Ik wil door anderen niet behandeld worden als iemand met kanker. Ik ben immers veel meer dan mijn ziekte. Ik wil niet dat ze zeggen hoe vaak ik moet stofzuigen omdat kattenharen slecht zijn voor zieke mensen. Ik wil niet dat er ongevraagd dingen geregeld worden alsof ik het zelf niet zou kunnen doen. Ik wil niet dat ik beoordeeld word op mijn ziekte alsof ik maar half-toerekeningsvatbaar ben. Ik wil voor vol worden aangezien.

Maar tegelijk kijk ik wel naar mijzelf als iemand die een ziekte heeft. Als iemand die hierdoor minder waard is.

‘Kappen nou, Kremertje’, zeg ik zacht voor mij uit. ‘Het is niet logisch om met twee maten te meten. Als ik van anderen vraag of zij mij voor “vol”  willen aanzien moet ik minimaal mijzelf als volwaardig bezien’, peins ik. ‘Ik ben een prima ei!’, zeg ik hardop. En dat geeft best een beetje kracht.

Swanny Kremer

7 reacties

  1. Dag swanny, ik val met mijn neus in jouw prachtige stuk. Geweldig hoe je nadenkt en verwoordt wat waarde is of zou kunnen zijn. En dat het begint met eigen waarde. Ik hoop dat je een ei bent dat lang mee gaat, ook na de houdbaarheidsdatum! Eieren kunnen nl. heel lang mee. Thuis vertel ik de kinderen dat je eerst moet kijken, ruiken en proeven (woorden van carola schouten, onze minister van landbouw) voor je iets weg gooit. Dat bepaalt de houdbaarheid, niet het etiketje. Je bent een kei!

  2. en dat is gevallen, het kwartje. Jij voegt zoveel toe aan de manier waarop mensen kunnen gaan denken over al dit soort levensvragen. Een heel goed ei:)

  3. Mooi Swanny, zoals je die strijd in jezelf beschrijft. Zo invoelbaar maar voor de buitenwereld niet zichtbaar, maar kennelijk toch ook nodig om een stap voorwaarts te kunnen zetten. Ik heb je in elk geval leren kennen als een heel competente vrouw die geen ongevraagde adviezen nodig heeft.

  4. Swanny, geweldig! Ping … Ik ben een prima ei!
    Voordat ik bij het tussenstukje ‘Ping’ was, gonsden al elementen door me heen, die ik je in een reactie zou willen meegeven. En toen kwam je zelf via een gedachtenlus al bij de conclusie. Je bent zoveel meer, ook en zelfs, door de weg die je gegaan bent … door verlies en verdriet heen op naar een nieuwe werkelijkheid. Ik heb een poosje gehad dat ik – als er een situatie was, die daar aanleiding toe gaf – opstond en mijn hand uitstak en zei … “Mag ik me even voorstellen, ik ben …, ik ben niet meer de persoon van voor mijn ziekte, ik ben niet meer de persoon van voor mijn weduwschap, ik ben zelf niet meer de persoon van een paar weken geleden. Fijn om elkaar nu beter te leren kennen.” Het werkt niet altijd, en er zijn mensen afgehaakt. Maar in de meeste gevallen was het een opening voor een nieuwe verbinding, die dieper ging dan voorheen. Dus ik ben mede daardoor ‘een blij ei’.

    1. Mooi om de (h)erkenning bij jou te lezen. Maar ook naar, want dit alles meemaken gun ik niemand. Maar ook mooi dat je het een plek geeft en durft te delen. Ik merk ook dat er mensen afhaken omdat ik ‘een ingewikkelde persoon’ ben geworden. Maar ik merk ook dat er geweldige mensen voor in de plaats komen. En als je daarbij ook weer meer van jezelf kunt houden, is er inderdaad ook ruimte voor blijdschap. Geniet van de mooie momenten en van het moois in jezelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *