De roltrap

In mijmerende stilte sta ik op de roltrap van de parkeergarage onder de supermarkt. ‘Cola, brood, avondeten’, som ik in mijn hoofd op. Iedereen om mij heen lijkt ook een beetje in gedachten verzonken te zijn. Een hand op de rollende leuning, blik op oneindig, zwijgend in de rij

Echooo

Totdat één meneer de roltrap opstapt. Met een peutertje op de arm test hij de akoestiek. “Echoooo’, roep hij. Het galmt lekker door en het peutertje schatert het uit. Samen roepen ze weer: ‘Echooo’. Ik moet ervan glimlachen al zie ik ook mensen fronsen. ‘Wat heerlijk’, denk ik, deze meneer durft af te wijken van de norm. ‘Wat een mooi voorbeeld van buiten de lijntjes kleuren’, mompel ik in mijzelf, en kritisch naar mijzelf denk ik: ‘was ik als moeder ook wel zo leuk?’

Maar het gaat niet alleen maar ‘omhoog’.

Volgeladen

Een kwartier later ga ik weer naar beneden, nu volgeladen met boodschappen. De parkeergarage in.
Terwijl ik de ‘lopende band’ afrol zie ik dezelfde vader weer. Hij is bezig om zijn boodschappen in de auto in te laden. Tassen en losse flessen worden in de kofferbak geschoven. ‘Best een goed ruimtelijk inzicht’, denk ik als ik hem er nog een krat bij zie schuiven. Maar dan valt mijn oog op het peutertje. Dat is even op de grond gezet.

Voor het gemak.
Maar dan niet op een veilig plekje, maar midden op de rijstrook.

En ik hoor het piepen en draaien van rubberen banden op het beton. Daar zit het kindje, tussen ronkende motoren en blinde hoeken. Weg is de romantiek van het echo-spel.

Buiten de lijntjes

Mijn maag trekt zich samen. Paniek bevliegt mij.

Ik kijk naar de vader en hij vangt mijn blik. Terwijl ik naar voren wil snellen plukt de vader zijn kind van de grond. Niets te vroeg. Maar ook niet te laat.

Het vrolijke gevoel is weg. En in twijfel stap ik in de auto. Waar ligt nu de grens? Op de roltrap omhoog vond ik zijn lak aan de ‘norm’ fantastisch. Maar nadat wij omlaag gingen en het kindje op de rijroute zat niet meer. En ook, schrok ik van het gevaar? Of schrok ik ook meteen van mijn oordeel? En hij, schrok hij zelf van het gevaar? Of vooral van mijn (ver)oordelende blik?

De roltrap van het leven brengt ons constant omhoog naar onze prachtige idealen en weer terug naar de weerbarstige praktijk. En soms denk ik, we rommelen allemaal maar wat aan in de marge. En als we daarin te ver buiten de lijntjes kleuren, moeten we het misschien hebben van de schrik in de ogen van de ander. En dat we daarin ineens onszelf zien.