Buiktruitje

Author: 4 reacties

‘Ik zou het denk ik niet gauw doen, een buiktruitje naar school dragen’,  zegt mijn dochter, ‘maar het is jouw lichaam en dan mag je zelf toch weten wat je aantrekt?’ Ik ben aan het autorijden en kijk kort opzij. ‘Ik ben het wel met je eens’,  zeg ik. ‘Maar ik kan mij wel voorstellen dat je anderen niet met je kleding moet kwetsen ofzo, ik bedoel, een T-shirt met een hakenkruis vind ik niet kunnen ofzo.’ ‘Ja, maar daar heb ik het niet over’,  zegt ze. Ze vervolgt: ‘Eigenlijk ben ik wel blij dat ik mij nu zelfverzekerder voel en niet meer altijd in een grote wijde trui naar school ga’, vervolgt ze. ‘En dan komen er ineens richtlijnen… Het is best veel waard om je goed in je lichaam te voelen. En nu is het net of dat niet mag.’

Bij haar vriendin op school hebben ze aangegeven dat leerlingen, lees: meisjes, geen spaghettibandjes en een korte rok mogen dragen. Verontwaardigd zegt ze: ‘Het zou de docenten af kunnen leiden…. Maar het is de middelbare school. Iedereen daar is minderjarig! Dat is toch een groot probleem als de docenten zich door minderjarigen op die manier laten afleiden? Ze hebben toch geen pedo’s voor de klas?’ Ik hmm wat terwijl ik de auto probeer in te parkeren. Als hij redelijk ten opzichte van de stoeprand en andere auto’s staat zeg ik: ‘Tja, ik snap wat je zegt. Het is alsof de meisjes de verantwoordelijkheid toegespeeld krijgen terwijl de verantwoordelijkheid voor ongepast gedrag juist bij de ander hoort.’

Minder bloot
‘De media lusten er ook pap van,’ zeg ik terwijl we de stad inlopen. ‘Bottom line: scholen willen minder bloot’, voeg ik nog toe. ‘Vooral bij meisjes’, vult mijn dochter aan. Ze is echt pissig als ze zegt: ‘Iedereen heeft toch een buik? Waar doen ze zo fucking moeilijk over? Als een ander daar niet mee om kan gaan moeten ze daar eens iets aan doen. Straks mag niemand meer een buiktruitje aan. Dan moet iedereen zich aanpassen aan mannen die dit niet kunnen handelen. Het is toch belachelijk dat ze kinderen seksualiseren? Doe daar wat aan!’

‘Tja, een argument is dat dergelijke kleding niet op een school thuis zou horen’,  merk ik op. Mijn dochter briest nog net niet als ze zegt: ‘Ik kan er niet minder door leren hoor, als ik een buiktruitje aanheb. Ik kan nog steeds de les volgen en mijn hand opsteken. Als een ander er last van heeft is het niet mijn schuld of probleem.’

Mensen
We lopen onderhand de bioscoop in. We gaan naar een film waarin een vrouw in strak leer de wereld redt. Onderhand pruttelt mijn denken door.

Ik snap best dat scholen een plek zijn om les te geven en te leren. En ik begrijp ook heus dat er een ondergrens is van wat nog ‘fatsoenlijk’  is of niet, al is dat toegeven al een hellend vlak. Maar is het aan scholen om te mogen voorschrijven wat kinderen al dan niet aan mogen hebben?

Het gevoel van mijn dochter dat meisjes verantwoordelijk gemaakt worden voor het gedrag van mannen en jongens lijkt mij in ieder geval niet wenselijk. En waar houdt dit op?

Zou het niet een veel beter idee zijn om met elkaar in gesprek te gaan over kleding (en over nog veel meer)? Om het plaatje groter te maken en je niet alleen op jezelf te richten? Een gesprek dat niet eenmalig is, maar stelselmatig terugkeert. Over kleding, racisme, zwarte piet, wel of geen pepernoten mee naar school, vriendschap, liefde, seksualiteit, (mantel)zorgen en noem maar op. Bereid je de jeugd door de dialoog aan te gaan niet veel beter voor op de maatschappij dan ze zonder gesprek in een keurslijf te drukken dat geen buik toont?

Wellicht dat leerlingen leren om elkaar als mens te zien. En vanuit die (h)erkenning uit zichzelf rekening met elkaar te houden.

Zou dat niet mooi zijn?

Swanny Kremer

4 reacties

  1. Dag Xenny,
    Mooi verwoord. Bloot koppel ik juist bewust aan respect, maar is misschien niet goed verwoord. Zoals ik gekleed ook koppel aan respect.
    Wat je wel of niet aan doet. Naveltruitje, laag uitgesneden of bij wijze van een vuilniszak.
    Respect begint bij eigenwaarde en waardigheid voor jezelf Dat bied ruimte en vrijheid.
    En hoe je dat invult in persoonlijk.
    Tegelijk hebben mijns insziens dingen ook een oorzaak en gevolg. Dat is voor mij geen schuld.
    Als ik met vuile kleren aan ergens naar toe ga, heeft dat invloed op de mensen om me heen. Net als wanneer ik een naveltruitje aan doe of een joggingbroek. Daarmee presenteer ik mezelf. Een ander kan daar goed of fout aan plakken, een ander kan daar moeite mee hebben. Moet ik dan anders doen? Dat is niet wat ik zeg. Maar bewustzijn dat mijn gedrag en keuzes invloed hebben is waar het om gaat.
    Overigens…behalve waar het om werksituaties gaat er en gewoon een kledingvoorschrift is. Leerlingen op school leren dat dus niet meer want op school moet ook alles zo ongeveer kunnen.

    Meer bewustzijn voor waardigheid en respect in voorlichting zou dus veel winst kunnen geven.

    Vrouwen worden te lang geframed zeg je…maar tegelijk… vrouwen kunnen zelf ook vrij stevig framen. Dat laatste ligt niet per definitie aan de man of dominante andere partij.

    Soms hoor ik vrouwen heel hard roepen om respect en mogen doen wat ze willen terwijl er naar mijn idee soms in zo n betoog echt voorbij wordt gegaan aan respect en waardigheid.
    En als een gemiddelde manspersoon schaars gekleed over straat gaat vinden vrouwen deze man al snel intimiderend of een viezerd.

    Het is wijs om leerlingen meer bewust te maken van het feit dat er veel mensen, (niet alleen vrouwen) rondlopen met schade, misbruik of beperking. En we vaak vanuit ons eigen beperkte kader of interpretatie van dingen reageren.

    Vanuit verschillende invalshoeken de dialoog aangaan is daarbij bijzonder zinvol. Vragen stellen, laten nadenken, andere kanten belichten…..het levert in ons gezin en op mijn werk mooie gesprekken op.

    En ach…het gaat niet om goed of fout…waar tieners en jongeren vrij snel in kunnen denken….ik doe een truitje aan wat ik mooi vnd…heb jij daar moeite mee, dan klop jij niet …boeie.

    Het gaat om durven openstaan om te leren.
    Dat soort eerlijke gesprekken gun ik meer tieners en jongeren. En begint misschien wel bij de generatie 30 en 40-tigers. Bj hen zijn weliswaar veel taboes doorbroken maar is het eerlijke gesprek ook vaak nog erg lastig.
    Kortom…
    De column van Swanny legt iets ‘bloot’ 😉 wat aandacht vraagt👍🏻

    Groet, Annalien

  2. En tsja…leg kinderen en jongeren al vroeg uit dat het een gegeven is dat jongens en mannen beeldgevoelig zijn. Noem het evolutie of schepping….het is een feit. Het brein van een gemiddelde jongen/man werkt anders en wordt anders geactiveerd dan bij een gemiddeld meisje/vrouw
    Het lijkt wel of alleen biologisch wordt geredeneerd en het psychologisch en sociale stuk wordt overgeslagen.

    Ik durf zelfs een stap verder te gaan…hoe respectvol ben je naar jezelf en de mensen om je heen als je je overal zo bloot geeft…
    Het is dus maar net vanuit welke hoek je kijkt.
    Nu moet de docent dit allemaal dus kunnen hanteren. Wat weet jij van die man of vrouw? Ken je zijn/haar leven of weet je van zijn/haar trauma’s?
    Offf…zoals in mijn werk de client. Ik verbaas me over de gesprekken die ik met leerlingen en stagiaires moet voeren over kleding. Kom op…je bent niet overal op het strand, thuis of bij je vriend/vriendin op de bank.
    Je hebt ook verantwoordelijkheden waar kleding nou eenmaal ook een rol in speelt.
    Ik zie clienten van slag zijn…ja…door van die mooie meisjes met naveltruitjes en mooi laag uitgesneden v-hals.
    En waar bijvoorbeeld een client dan toch iets doet wat niet ‘mag’, krijgt deze het stempel ongeremd gedrag. Ik vraag me dan af…wie toont hier nou ongeremd gedrag…
    Kijk eerst bij de voordeur en wees niet zo naief.
    Doe kleine kindjes een broekje aan onder een rokje of een zwembroekje aan (voor meisjes en jongens…we zijn zo kwetsbaar!)
    Wees niet naief…er zijn genoeg mensen die nou eenmaal door wat voor reden hun grenzen niet goed kennen.
    En voor school…..gewoon een schooluniform😊🙃🙂 dan is deze discussie niet meer nodig.

    En doe dat pracht naveltruitje aan als je echt mooi wilt zijn voor iemand die je dat wil laten zien👌het geeft je meer waardigheid en maakt je uiteindelijk echt een beauty👍🏻

    1. Dank je Annalien voor je mooie reactie. Je laat zien dat er veel kanten zitten aan dit verhaal. Daarom is het ook zo belangrijk om hierover het gesprek aan te gaan. En ja, wat mij betreft hoort dat wel een plek te krijgen binnen het onderwijs. Of iedere docent in staat is, of moet zijn, om dit gesprek te voeren vraag ik mij samen met jou af. Het in kaart brengen van de verschillende perspectieven van de betrokkenen bij deze, en ook bij andere, (precaire) vragen vergt bepaalde vaardigheden. Het zou mooi zijn om hier binnen het onderwijs wel in te investeren. Juist door met elkaar het gesprek aan te gaan ontstaat er denk ik meer inzicht in elkaars perspectief.

    2. Dag Annalien,

      Ik vind het mooi hoe je nog meer kanten belicht. Zoals je zegt ‘het is maar vanuit welke hoek je kijkt’. Helaas vind ik het jammer dat in jouw woorden bloot gekoppeld wordt aan respect, en dat het prachtige naveltruitje aan mag worden gedaan als je ‘echt mooi wil zijn voor iemand’.

      De kant die ik zou willen benadrukken is dat respect losstaat van bloot. Een naveltruitje doe je ten eerste aan voor jezelf en niet voor de ander. Zoals in verscheidene campagnes te horen valt: ‘Naked and STILL not asking for it’. Een laag uitgesneden v-hals is geen ongeremd gedrag.. door het zo te framen komt de ‘schuld’ wederom bij de vrouwen te liggen en dat doen we al veel te lang. Het is een toxisch gedachtegoed waartegen al een tijd veel tegengeluid over is te horen. Laten we Swanny’s idee oppikken en dat dialoog echt gaan voeren. Op basis- middelbaar- en hogere scholen, op universiteiten, werkvloeren, overal.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *